Home » Teksten » Verhalen » Grafmonument Harry Muskee

Grafmonument Harry Muskee

Koos en Gea Fransen vertellen het verhaal van het grafmonument van Harry Muskee

Cool is the rule

Koos (1957) en Gea (1958) Fransen zijn al sinds hun jeugd fan van bluesmuziek en van Harry Muskee. Regelmatig bezochten ze het nieuwjaarsconcert van Harry Cuby Muskee in muziekcafé de Amer. Natuurlijk lazen ze het boek De missie, door Jeroen Wielaart geschreven over Harry Muskee en zijn leven in the blues. In hun atelier in Friesland maken ze gedenktekens en beelden in steen.

Harry zou hun oude boerderij/galerie een goede plek hebben gevonden, evenals hun ambachtelijke wijze van werken en relaxte cool is the rule-mentaliteit. Het was de lijfspreuk van Muskee en herinnert hen niet alleen aan Harry: in tijden van drukte brengt het ook rust. Die spreuk ligt in het gras voor de ingang van de beeldentuin, uitgehakt in een stoep/staptegel.

Op 30 september 2011, in de behaaglijkheid van de nazomer-avond, zaten Koos en Gea samen op een grote flint in de beeldentuin bij hun huis in Friesland. Ze hieven een glas op Harry, keken elkaar even aan en besloten alsnog naar de condoleance in Grolloo te gaan. Daar kwamen ze even na achten aan. Er hing een bijzondere sfeer in het dorp, bij het C+B Museum, het borstbeeld van Harry Muskee en bij het café restaurant Hofsteenge en ze raakten onder de indruk van de vele Cuby-fans die net als zij afscheid kwamen nemen.

Een week later, de begrafenis was geweest, besloten ze een mail te sturen naar het C+B Museum. Ze hoopten in aanmerking te komen om zijn gedenkteken te maken. Er kwam contact met Harry’s weduwe Douwien, en ze werden gevraagd het graf te bouwen. Er moest een grote flint komen en Douwien vertelde wat er in uitgehakt moest worden. Harry voelde zich wel verbonden met zo’n flint. De liggende plaat was Koos’ idee.

Op een mistige ochtend, op 16 november 2011, zocht Koos een flint uit op een gemeentelijke opslagplaats op Vredenheim bij Grolloo. De flint is door het landijs naar Drente gevoerd en uit Scandinavië afkomstig.

Het ontwerp van het graf werd besproken: het moest zo natuurlijk mogelijk. De vorm van de flint bepaalde de manier waarop het opschrift aangebracht werd: ambachtelijk met de hand in de flint uitgehakte letters, zonder gebruik van verf.

De structuur van de flint was vrij ruw en erg hard. Doordat er een schuine adering zichtbaar was, werd het opschrift ook gedeeltelijk schuin ingehakt. In hun atelier trok de flint elke dag hun aandacht en brachten ze een groet: goeiendag! Tijdens het letterhakken beleefden ze een onverwacht emotioneel moment toen Window of my eyes van Cuby and The Blizzards op de radio werd gedraaid. Die gebeurtenis staat in hun geheugen gebeiteld.

Voor de plaat op het graf werd materiaal gezocht dat er qua uiterlijk bij paste. Bij een steenzagerij in Stadskanaal vonden ze een geschikte langwerpige plaat: een zogenaamde croute: met een ruwe onbewerkte buitenkant afkomstig uit een steengroeve uit India. Het materiaal word Hymalayan blue genoemd, een naar schatting 590 miljoen jaar oud granietgesteente. Ze kozen deze plaat, omdat de structuur redelijk leek op die van de flint. In het ruwe vlak van de plaat hebben ze een muzieksleutel uitgehakt en de tekst more than I could ask for. In de zijkant van de staande flint hakte Koos, in een door erosie bruin gekleurd gedeelte, de Drentstalige tekst meer as ik verwacht har.

Op 11 mei 2012, op een mooie zonnige dag, werd het gedenkteken op het graf in Rolde geplaatst. Allereerst werd een fundering aangebracht: een betonplaat en funderingspalen. Daarna werden met een takel de zware stenen geplaatst.

Op de Rolder begraafplaats, omringd door andere graven, ligt het graf van de blueszanger met de flint. Bescheiden en haast onopvallend, want cool is the rule. In de directe nabijheid de hunebedden van Rolde. Het is een blijvende herinnering, die door Koos en Gea wordt gekoesterd.

Werkt een layar-pagina niet? bekijk hier alle pagina’s die verbonden zijn aan het boek.