Home » Teksten » Verhalen » Bear Butte

Bear Butte

Foto: Egbert A. Meijers

De tocht naar Bear Butte

Ik realiseerde me dat ikzelf al jarenlang flintjes meegenomen had van plaatsen die voor mij een bijzondere betekenis hadden. En die betekenis wilde ik vasthouden met iets tastbaars. En dat is dan al snel gevonden in de vorm van een kleine flint.

In het jaar 2000 bijvoorbeeld was ik in Noord-Amerika op bezoek bij indiaanse kennissen. Uitgenodigd door twee Lakota, liep ik mee naar de top van een berg in Zuid-Dakota. Een bijzondere berg, iets ten noorden van Rapid City bij het plaatsje Sturgis. De berg ligt in de wijdse prairie en lijkt uit de verte op een slapende beer: Bear Butte. Voor de Lakota, Arapaho en Cheyenne is het een heilige berg. Generaties indianen, geestelijk leiders en opperhoofden onder wie Red Cloud, Crazy Horse en Sitting Bull beklommen de berg voor een vision quest, het zoeken naar een visioen.

De berg zelf is een, tijdens een eruptie, gestolde vulkaan en bestaat grotendeels uit scherp en los gesteente. Een smal pad slingert naar de top. Onderweg passeerden we een bosje waar de takken van de bomen volhingen met offergaven; geld, kralenkettingen en kleurrijke gebedslinten. Vanaf de top is het uitzicht adembenemend. Rondom oneindige kilometers prairie.

Ik werd daar op mijn verzoek even alleen gelaten. Ik zag in de verte de contouren van de Black Hills met de top – Harney Peak genaamd – die ik in 1999 met mijn vrouw had beklommen. Aan de voet van Bear Butte stonden een aantal tipi’s en van takken gebouwde zweethutten. Het was een warme windstille dag en op de kale berg was de stilte intens.

Ik zat op de heilige grond en mijn handen voelden het scherpe gesteente. Ik raapte een paar stukjes op. Dichtbij ging een arend op de wieken en zweefde op de opstijgende warme prairiewind van mij vandaan. Hoe lang ik daar zat weet ik niet, maar ik was erg onder de indruk geraakt. De geschiedenis was hier haast letterlijk tastbaar.

Voor ik deze heilige plek verliet, deed ik iets wat ik daarvoor nog nooit had gedaan. Ik herinnerde me de indiaanse gewoonte toestemming aan Moeder Aarde te vragen als ze iets bijzonders meenemen. Nou bestond de hele berg uit los gesteente en ik dacht dat een of twee stukjes minder het evenwicht niet in gevaar zou brengen. Daarom richtte ik me tot de berg en vroeg of het goed was dat ik een paar meenam. Ik kreeg het gevoel dat het wel mocht.

Een van de flinten heb ik aan een vriend gegeven. De andere die ik nog bezit neemt een bijzondere plaats in in mijn leven en gedachten. Hij maakt een onvergetelijk moment in mijn leven tastbaar. Als ik hem oppak, kan ik de herinneringen aan die bijzondere berg zo weer oproepen. Hij is me om die reden zeer dierbaar.

Werkt een layar-pagina niet? bekijk hier alle pagina’s die verbonden zijn aan het boek.